"bittiğim an"

Temmuz 2003. Memlekette yakın bir akrabımızın düğünündeyim. Karadeniz düğünü olması sebebiyle silah atılması muhtemel, hatta olması gereken bir şovdur. Günler öncesinden makinaları ayarladık, temizliklerini yaptık, şarjörleri doldurduk. Düğün günü geldiğinde silahlar belde yerimize kurulduk. Vakit ilerledi açılış büyük amcamız tarafından yapıldı. O dakikadan sonra susmak bilmeyen silah sesleri. Ortalık biraz dindiğinde sıra gençlerde denildi çıkardık silahları, verdik mermileri ağızlara Kuzenle birlikte aynı anda başlayıp aynı anda bitirecektik ahenk içerisinde.

Göz göze geldi. Aynı anda başladık.. 1-2-3-4 ben hala basıyorum tetiğe.. Kuzen bana bakıp gülüyor ama sıkmaya devam ediyor. İnsanların bakışları birden benim üzerime çevrildiğinde ben önce kuzene sonra elimdeki silaha söyle bir baktım. Ses, ateşe başladığımız andakinden daha zayıftı. Gördüklerim az sonra sırtımdan aşağıya boşalacak o sıcak terin habercisiydi.. Silahımın namlusu daha 4. mermide şişmiş. 5. mermi namludan tahliye edilirken sıkışmış, ben habersiz hala ateş ettiğimi sanıyorum.. Meğersem, kuzenle birlikte ateş ediyor olmamız görüntünün benden, sesin ondan geldiğini aklıma getirdi. 15 mermilik şarjörün 4 ünü sesli 11 ini ise playback olarak atmışım desem yalan olmaz. Düğündeki büyüklerin bıyık altı gülüşleri ve silahımın o rezil durumu, o kalabalık içinde benim bittiğim andı… :D:D:D