"bittiğim an"

İşe kartlı otobüs ile gittiğim için maaşı aldığım zaman genelde iki üç tane 20 binişlik otobüs kartı alır ve cüzdanıma koyarım. Cüzdanımı her gün onlarca kez açtığım için cüzdanımdaki bu otobüs kartları ay sonuna yaklaştığımızda tanınmaz hale gelir. Ve o güzelim gıcır gıcır kartlar hiç kullanılmadığı halde eski püskü bir hal alır. Ve ay sonu yaklaştığında da bu kartları daha fazla zedelenmesin diye cüzdanımdan çıkarır ve montumun iç cebine ya da çantama koyarım. Ara ara otobüste kitap okurken kitabımın arasında unuttuğum da olmuştur

Otobüse bindiğim durak hemen evin karşısında olduğu için evden çıkar çıkmaz otobüsün geldiğini rahatlıkla görebilirim. Yine bir gün sabah evden çıktığımda tam kapıdan çıkarken otobüsün durağa yanaştığını gördüm ve koşmaya başladım. Caddenin karşısına geçtiğim zaman sanırım şöför beni aynadan görmüş olacak ki benim otobüsün yanına kadar gelmemi bekledi. Ben hızlıca otobüsün yanına geldiğimde tam kapının önünde elimi cüzdanıma attım ve cüzdanımda otobüs kartının olmadığını fark ettim. O anda sırtımdan nasıl sıcak terler aktığını bilemezsiniz. Otobüs şöförünün bana psikolojik baskı yaparcasına bakışı ve benim bir yanda otobüs kartı aramam, tıka basa dolu olan otobüsten yolcuların bana ezikmişim, ucubeymişim gibi bakması… İşte o anda içimden geçen tek şey “benim bittiğim an bu andır” oldu.