"bittiğim an"

Yıllar önceydi(sanırım 1997). Dayım bir arkadaşının yanından bize telefon etmiş, arabayı servise bakıma verdiğini ve bizim onu ordan almamızı söylemişti. Gideceğimiz yer orman içerisinde güzel bir kulübe büro idi ve yakınlarında doğal kaynak suyu vardı. Dayım gelirken bidon, şişe vs. türü şeyler istedi bizden. Ben okuldan yeni gelmiştim ve babam işte idi. Komşumuza rica ettik. Bizim araba ile dayımın dediği yere gittik. Arabadan indik, dayım bizi karşılamak için oradaydı. Bidonları, şişeleri de yanımıza aldık. Ormanın girişindeki suya doğru ilerledik. Çok kalabalıktı, insanlar sanki akın etmişlerdi su için. Kayaların arasına yerleştirilmiş beyaz temiz düzgün bir borudan akan buz gibi soğuk, tatlı mı tatlı su. Sıramızı bekledik. Şişeler doldu. Yüklendik hepsini arabaya doğru yola koyulduk.

Dönüş yolunda dümdüz giderken dayımlar kumdan(?) gitmemek için yollarını değiştirdiler Bende çok bilmişim ya. Ayakkabılarıma güvenip dümdüz oradan geçmek için ilerledim. Adımımı o güzel sarı kum havuzuna attığımda, laf olsun diye değil gerçekten bir havuza girdiğimi farkettim.. Önce bir karış battı ayaklarım. Ben farketmedim bir adım daha ilerledim ve Allahım sen Büyüksün…. Neler oluyor öyle.. Gidiyorum.. Yer Çöküyor. Batıyorum.. Bağırışlarım benden uzaklaşan dayımı hemen geriye döndürdü..

-Dayıııı koşşşş kum göçüyoooo- korkudan olsa gerek biraz ağlamaklı bir sesle feryat figan ediyorum. Dayım geldi yakınıma. Beni yakaladı, çekti kaldırdı yukarıya.. Oradan su için geçen insanların şaşkın bakışları arasında bir de dayımdan yediğim fırça “-Neyşin var çamurun içinde eşşek herif arabayı da batırcan şimdi hıyar.. Bak yaa dizlerine kadar b*oka batmış resmen-” benim bittiğim andı…