"bittiğim an"

Ankara’da arkadaşlarla akşam işten çıktık otobüse binmek için durağa doğru yürüyorduk. Hava biraz soğuk olduğu için karşıya geçmek için metroyu kullanmanın en akıllıcası olacağını düşündük. Metroya ineceğimizden adımlarımızı biraz daha hızlı tuttuk haliyle. Yanyana konuşarak gidiyorduk. Metro kalabalık olduğu için birbirimizin yüzüne bakmadan ilerlemek zorundaydık. Haliyle birbirimize bakacak olursak oradan geçen birisi ile çarpışmamız içten bile değildi. Metrodan çıkarken hararetli hararetli bir şey anlatıyordum. Erkeğiz neticede küfürlü konuşuruz. Elimi kaldırıp soluma doğru küfürlü bir şey söyledim ki solumdaki kişinin arkadaşım olmadığını fark ettim. İşte benim bittiğim an bu andı. O sıra ne kadar yerin dibine geçtiğimi hatırlamıyorum doğrusu.

Solumdan gelen arkadaşım, senin de metroda kart almak için durduğunu nerden bilebilirdim be kardeşim.

İşe kartlı otobüs ile gittiğim için maaşı aldığım zaman genelde iki üç tane 20 binişlik otobüs kartı alır ve cüzdanıma koyarım. Cüzdanımı her gün onlarca kez açtığım için cüzdanımdaki bu otobüs kartları ay sonuna yaklaştığımızda tanınmaz hale gelir. Ve o güzelim gıcır gıcır kartlar hiç kullanılmadığı halde eski püskü bir hal alır. Ve ay sonu yaklaştığında da bu kartları daha fazla zedelenmesin diye cüzdanımdan çıkarır ve montumun iç cebine ya da çantama koyarım. Ara ara otobüste kitap okurken kitabımın arasında unuttuğum da olmuştur

Otobüse bindiğim durak hemen evin karşısında olduğu için evden çıkar çıkmaz otobüsün geldiğini rahatlıkla görebilirim. Yine bir gün sabah evden çıktığımda tam kapıdan çıkarken otobüsün durağa yanaştığını gördüm ve koşmaya başladım. Caddenin karşısına geçtiğim zaman sanırım şöför beni aynadan görmüş olacak ki benim otobüsün yanına kadar gelmemi bekledi. devamını okuyayım..